«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί θεού κληθήσονται»
Γενέθλια Μνήμη Γρηγόρη Λαμπράκη!
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Άνθρωπος, που έπαιρνε στα χέρια του την Ελλάδα και την προχώραγε, την ανηφόριζε προς τη Δημοκρατία και την Ειρήνη !
«Γράφω τα σπουδαιότερα γεγονότα της ζωής μου, γεγονότα άτινα έσχον αμέσως ή εμμέσως επίδρασιν επί της ζωής και του χαρακτήρος μου. Χαρισμένο στα γηρατειά μου, για ενθύμιον».
«Δεν είχα αποκρυσταλλώσει καμιάν απόφαση Ήθελα να πάω στον Πειραιά, αλλά και το να μείνω στο χωριό ήταν μεγαλύτερη επιθυμία μου. Ο πατέρας μου με έβλεπε σοβαρό από βαριές σκέψεις, έβλεπε πως δεν είμαι περίπου παιδί σαν τ’ άλλα τα παιδιά κι επόναε η ψυχή του. .Έπλεκε σκόρδα στην αποθήκη απ’ έξω από την πόρτα που κοιτά κατά την εκκλησία. Ήταν πρωί του 1932 μιας καλοκαιρινής ημέρας όταν μετά από μεγάλην σκέψιν μου είπε τα εξής ο πατέρας με μεγάλη συγκίνηση και πόνο.
– Παιδί μου, λυπάμαι να σε βάλω στις λάσπες…
Ε, αυτό ήταν όλο. Αυτό ήταν ο σπινθήρ που άναψε τη λαμπάδα της μανίας μου για να προχωρήσω στο σκοτάδι της επιτυχίας και να υπερπηδήσώ τόσα και τόσα εμπόδια που κατόπιν συνάντησα για να σπουδάσω. Ευχαριστώ τον πατέρα για την φράσιν του αυτή. Χωρίς να μου το έλεγε αυτό, εγώ ποτέ δε θα τολμούσα να του έλεγα πως θέλω να γίνω γιατρός και να φύγω από το χωριό, τη γεωργία. Εσκεπτόμουν, τι θα γίνει το σπίτι, αν θα φύγω κι εγώ και επονούσε η ψυχή μου, αλλά και ήθελα να γίνω γιατρός. Ήθελα ολάκερο το καρβέλι αλλά και το σκύλο χορτάτο. Και το σπίτι με Γρηγόρη και τον Πειραιά με Γρηγόρη…
– Μα παιδί μου, όλα καλά κι άγια, μου έλεγε ο καημένος ο πατέρας. Γνωρίζω τις θες να κάμεις και ασπάζομαι την απόφαση σου. Μα το σπίτι τι θα γίνει μεθαύριο, όταν εγώ πεθάνω; Τι θα γίνουν τα σπίτια, τόσα χωράφια που με ιδρώτα τίμιο, αλλά άφθονο απέκτησα; Άλλωστε, έχει αυτή η δουλειά (η Ιατρική) χρόνια έξη και χρειάζεσαι 50.000 το χρόνο. Εγώ έχω κορίτσια και δεν αντέχω.
«- Πήγαινε στο καλό παιδί μου. Κοίτα να γίνεις ένας καλός άνθρωπος.
Από το Βιβλίο “Γρηγόρης Λαμπράκης, Ο πρωτοπόρος ειρηνιστής γιατρός”
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1912 στην Κερασίτσα Αρκαδίας και ήταν το 14ο παιδί από τα συνολικά 18 που απέκτησαν οι γονείς του. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στη γυναικολογία. Υπήρξε αθλητής με πολλές πανελλήνιες και βαλκανικές νίκες και κατείχε για 23 χρόνια (ως το 1959) το πανελλήνιο ρεκόρ στο μήκος με επίδοση 7,37 μ. Στην διάρκεια της κατοχής διοργάνωνε με άλλους συναθλητές του αγώνες, διαθέτοντας τα έσοδα σε λαϊκά συσσίτια. Το 1950 κατέλαβε τη θέση του υφηγητή Μαιευτικής – Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Aπέκτησε δυο γιους, τον Θοδωρή και τον Γρηγόρη.
Στις εκλογές του Οκτωβρίου 1961 ο Λαμπράκης εξελέγη βουλευτής Πειραιά συνεργαζόμενος με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος της «Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη». Στις 21 Απριλίου 1963 αψηφώντας σχετική απαγόρευση της αστυνομίας, πραγματοποίησε την 1η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης. Βάδισε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μόνος του, εν μέσω απειλών, πριν τελικά συλληφθεί και κρατηθεί για μερικές ώρες.
Αμέσως μετά μετέβη στο Λονδίνο για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες, Κύπριους και Άγγλους διαδηλωτές που ζητούσαν την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα, ανάμεσα στους οποίους ήταν και η Βρετανίδα σύζυγός του Αντώνη Αμπατιέλου, Μπέτυ Μπάρτλετ Αμπατιέλου. Στόχος των διαδηλωτών ήταν η βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία βρισκόταν στην αγγλική πρωτεύουσα προκειμένου να παραστεί σε βασιλικούς γάμους. Η σύζυγος του Αμπατιέλου ζήτησε ακρόαση από την Φρειδερίκη, η οποία την αρνήθηκε, παρά τις πιέσεις του Λαμπράκη. Σχεδόν ένα μήνα μετά, στις 22 Μαΐου, καθώς εξερχόταν από συγκέντρωση για την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό στη Θεσσαλονίκη, δέχτηκε δολοφονική επίθεση από παρακρατικούς. Τραυματίστηκε βαριά και υπέκυψε στα τραύματά του λίγες μέρες μετά.
